هیئت ائمه بقیع ع

 مراسم باشكوه اولين سالگرد ارتحال
ملكوتى حضرت آيت الله سيد محمد رضا شيرازى در شهر مقدس قم

بسم الله الرحمن الرحيم

با فرا رسيدن اولين سالگرد ارتحال ملكوتى فقيه اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام، مرحوم آيت الله سيد محمد رضا حسينى شيرازى اعلى الله درجاته شامگاه روز چهارشنبه 30/2/1388 مجلس بزرگداشت آن فقيد سعيد در مسجد امام زين العابدين عليه السلام شهر مقدس قم برگزار شد.
در اين مراسم، تنى چند از مراجع تقليد، جمع كثيرى از فضلاى حوزه ى علميه، ميهمانانى از كشورهاى حاشيه خليج فارس، عراق، امريكا، و شخصيت هاى دينى، فرهنگى و انبوه محبان اهل بيت عليهم السلام از شهرهاى اصفهان، تهران، يزد، كاشان و ديگر استان هاى ايران شركت داشتند و به دليل كثرت شركت كنندگان در مراسم، جمعيتى انبوه نيز خارج از مسجد تجمع كرده بودند.
ابتدا مجلس با تلاوت آيه هايى چند از قرآن مجيد شروع شد و در ادامه سخنران مراسم، حجت الاسلام والمسلمين آقاى جوانمرد پس از تلاوت آيه: «قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ؛ بگو: (آيا كسانى كه مى دانند و كسانى كه نمى دانند يكسانند؟) تنها خردمندانند كه پند پذيرند» به بازگويى گوشه هايى از زندگى مرحوم آيت الله شيرازى و بيان ويژگيهاى پسنديده ى وى، از جمله فروتنى آن فقيد پرداخته، اظهار داشت: هر چه دانش انسان فزون تر شود، متواضع تر و خوش اخلاق تر مى شود.
سخنران مجلس با اشاره به مراتب و مدارج والاى علمىِ آن فقيد، او را همسنگ پدر، جد، عموى شهيدش (آيت الله سيد حسن شيرازى اعلى الله درجاته) و ديگر عمويش (مرجع عالى قدر حضرت آيت الله العظمى حاج سيد صادق حسينى شيرازى دام ظله) خواند و او را مصداق اين سخن رسول خدا صلى الله عليه وآله دانست كه مى فرمايد: «من طلب العلم لله لم يصب منه باباً إلاّ ازداد به في نفسه ذلاً وفي الناس تواضعاً ولله خوفاً وفي الدين اجتهاداً، وذلك الذي ينتفع بالعلم فليتعلّمه؛(2)هر كس براى خدا به تحصيل علم بپردازد، هر بابى از علم بياموزد، به يقين بر فروتنى اش در ميان مردم و ترسش از خدا و سخت كوشى اش در راه دين افزوده مى شود و چنين كسى است كه از دانش بهره خواهد برد، پس بايد دانش بياموزد».
خطيب مجلس، مراسم را با ذكر مصيبت حضرت سيدالشهدا اباعبدالله الحسين عليه السلام به پايان برد.
شايان توجه است كه در حاشيه ى مراسم، توليدات فرهنگىِ صوتى ـ تصويرى و چاپى منتشر شده توسط (مؤسسه فرهنگى رسول اكرم صلى الله عليه وآله) و (مؤسسه فرهنگى فقيه مقدس)، حاوى سخنرانى ها و آثار مكتوب آن فقيد ميان شركت كنندگان در مراسم سالگرد آيت الله فقيد سيد محمد رضا حسينى شيرازى قدس سره توزيع شد.

تنديس علم و اخلاق
ابعادى از زندگى آيت الله سيد محمد رضا شيرازى قدس سره در گفتگو با همسر ايشان

بسم الله الرحمن الرحيم

س: چگونه به تربيت فرزندان خود اهتمام مى ورزيدند؟ و در برابر خطا و اشتباه آنها چه عكس العملى از خود نشان مى دادند؟
ج: ايشان به پرورش ابعاد معنوى و ايمانى در نفوس فرزندانش از كودكى توجه ويژه داشت. براى مثال به هنگام خواب براى آنها ابياتى مى خواند كه اسامى ائمه عليهم السلام درآن بود. وهنگامى كه به كودك آب مى داد ابتدا بسم الله و پس از آن يا حسين مى گفت و هرگاه كه مى خواست با كودكش صحبت يا بازى كند اين اسماء مبارك را (الله محمد على فاطمه حسن حسين يا مهدى ادركنى) بالحنى دلنشين وزيبا تكرار مى كرد تا جايى كه اين جمله مورد علاقه دختر كوچكش شده بود. ايشان به تربيت فرزندانش به شدت اهتمام مى ورزيد تا تربيتش عملى باشد نه قولى، و قولش مطابق عملش باشد، از اين رو فرزندانش به شدت تحت تاثير قرار مى گرفتند. به هنگام خواب براى آنها داستانهايى از اهل بيت عليهم السلام، علما و يا از قهرمانيهاى شهداى كربلا مى گفت. در مدرسه بر سر كلاس درس هنگامى كه معلم قصه اى تعريف مى كرد فرزندانم داستان معلم را تصحيح مى كردند و يا بر آن نكته اى اضافه مى نمودند، لذا دانش آموزان تعجب كرده و گمان مى كردند كه آنها به دليل سيد بودن اين معلومات را مى دانند، ولى معلم به بچه ها مى گفت: شايستگى آنها مرهون كسى است كه به آنها آموزش مى دهد و او پدرشان است.
واما در مورد چگونگى اهتمام ورزيدن؛ اين بزرگوار هر روز يك مسئله شرعى به کودکان خود آموزش مى داد و فرداى آن روز آن مسئله را از آنها مى پرسيد. هنگامى كه كلاس دوم بودند هر روز صبح به آنها در حفظ سوره بقره كمك مى كرد.
و اما اگر اشتباهى مرتكب مى شدند با بيان قصه و يا ذکر يك حديث و روايت آنها را با بهترين روش مسالمت آميز هدايت مى نمود. هر از گاهى مجموعه كتابهايى به فرزندان هديه مى داد. همواره آنان را بر خواندن نماز اول وقت تشويق مى نمود تا حدى كه جا نمازشان را پهن مى كرد و يك يك آنها را صدا مى نمود. آنها به پدرشان سفارش مى كردند كه حتما نيمه شب براى نماز شب بيدارشان كند و ايشان نيز با صبر و حوصله آنها را بيدار مى كرد زيرا آنها به خاطر سن كم زود بيدار نمى شدند.هنگامى كه يكى از فرزندان كوچكم لباسى كه در نظرش زيبا بود مى پوشيد و از پدر مى پرسيد، بابا لباسم زيبا است؟ او در جواب مى گفت: مهم آن است كه اخلاقت زيبا باشد.
هميشه به كودكان سفارش مى كرد كه بايد عالمى بزرگ، خوش اخلاق، متقى، خدمت گذار و مدافع اهل بيت عليهم السلام شويد.
س: هر مردى در مقابل كوتاهى در كارهاى منزل سهوا يا عمدا از خود عكس العملى نشان مى دهد. در صورت امكان بعضى از عكس العمل هاى آن بزرگمرد را در اين باب ذكر كنيد.
ج: در كاستيهايى كه در اداره امور خانه گاهاً از من سر مى زد به هر سببى كه بود، چه به خاطر بيمارى يكى از كودكان باشد چه به دليل گريه هاى مكرر آنها هيچ گاه انتقاد نمى کرد ، بلكه بالاتر از آن من را دلدارى مى داد كه غذا و كارهاى منزل و آنچه مى خوريم، مهم نيست. در كارهاى منزل بسيار به من كمك مى كرد براى مثال مى گفت: لباسها را نشوييد بگذاريد من مى شويم همچنانكه در پهن كردن لباسها كمكم مى كرد . هميشه از من مى پرسيد، آيا كارى دارى كه انجام دهم؟ و اگر مى ديد يكى از فرزندان يا نوه هايش مى گريد، آب جوش نبات درست مى كرد و با دستهاى مباركش به او مى داد و گاهى او را مى خواباند.
س: زهد يكى از ويژگيهاى بارز ايشان به شمار مى آمد، اگر امكان دارد نمونه هايى از آن را براى ما ذكر كنيد. و ايشان چگونه خانواده اش را به پيروى از اين مهم تشويق مى كردند؟
ج: ايشان زاهد به تمام معنى بود. از زينتهاى دنيا دورى مى كرد و به پوشاک و خوراکش كاملا بى اعتنا بود. حتى اين خانه اى كه در آن ساكن هستيم يكى از مقلدين به ايشان هديه داد، ايشان هديه را رد كرد. ولى پذيرفت به شرطى كه خانه وقف امور خيريه شود در آن موقتا ساكن شود.
هنگامى كه از او مبلغى مى خواستم مى گفت: مبلغ موجود است، ولى متعلق به امام زمان عجل الله تعالى فرجه الشريف مى باشد، اگر مى خواهى بگير و در آن تصرف كن البته خود مسئول هستى. اين كلمه مرا بسيار تكان مى داد و از خواسته ام پشيمان مى شدم.
در طول زندگى حتى يكبار آب خنك ننوشيد و اين امر به خاطر پيروى و همدردى با امام حسين عليه السلام بود و در اين رابطه، داستانِ يكى از نزديكانش را تعريف مى كرد كه او نيز به دليل مواسات با امام حسين عليه السلام هيچ گاه لب به آب سرد نزد. او از راه نصيحت و موعظه ما را بر زهد وقناعت تشويق مى كرد، مثلا داستان زهد علماى پيشين را در طول تاريخ ذكر مى نمود. زهد و قناعت در پسرانش نيز از خرد سالى مشهود بود. او راه جدش اميرالمؤمنين على عليه السلام را در زندگى اتخاذ كرد، آنجا كه مى فرمايند:«همانا امام شما از اين دنيا به دو لباس و از غذايش به دو قرص نان اكتفا كرد». لذا بر طلاب علوم دينى است كه در راه نشر علوم اهل بيت عليهم السلام آن زاهد وارسته را الگوى خود قرار دهند. او در عين حال كه مى توانست زندگى مرفهى داشته باشد اما پيروى از منش جدش على بن ابى طالب عليهما السلام براى او از تمامى لذتهاى دنيا شيرين تر بود و چون دنيا را گذرى براى آخرت ميدانست، هيچگاه به آن تعلق خاطر پيدا نکرد.
س: چگونه خانواده اش را به خدمت اسلام واهل بيت عليهم السلام تشويق مى كرد؟
ج: آيت الله شيرازى قدس سره همگان را به خدمت اسلام بسيار تشويق مى كرد و به اين مسئله بسيار اهتمام مى ورزيد تا جايى كه وقتى سالهاى متوالى براى تبليغ و سخنرانى به بعثه ـ هيئت اعزامى حج براى تبليغ ـ مى رفتم حدود يكماه او از فرزندان نگهدارى مى كرد. هنگامى كه با خانواده مى نشست موضوعى فكرى، روايت يا وقايعى را كه در عالم اسلام اتفاق افتاده بود مطرح مى كرد و اگر يكى از دخترانش تدريس درسى همانند كتاب عروة الوثقى را از او خواستار مى شد هيچ گاه او را رد نمى كرد. هميشه در مورد مشكلات مسلمانان به خصوص شيعه صحبت مى كرد و به خاطر اين مسائل بسيار متاثر و محزون مى شد.
همگان حتى کودکان را به شرکت در مجالس امام حسين عليه السلام و پابرهنه راه رفتن در روز عاشورا تشويق مى کرد. براى مثال زمستان امسال دما به 30درجه زير صفر رسيد، برف شديدى نيز باريد، به ايشان مى گفتم كه اگر پسران پا برهنه بيرون راه روند سرما مى خورند، ايشان اعتنا نمى كردند بلكه بيشتر آنها را تشويق مى نمودند.
مطابق حديث شريف (المؤمن بشره في وجهه وحزنه في قلبه) هميشه لبخند بر لبانش بود اما در مناسبات مهم همانند عاشورا و فاطميه هيچگاه او را با لبخند نديديم بلكه ما را نيز از اين كار نهى مى كرد و چهره اش غم را نشان مى داد. در آن روزها پوشيدن لباس مشكى را به همه حتى كودكان تذكر مى داد. در ايام حزن اهل بيت عليهم السلام چيزى از ضروريات روزمره وارد خانه ما نمى شد و با اين شيوه عملى ما را به طور مستقيم به اهل بيت عليهم السلام مرتبط مى ساخت.
س: حضرت آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى دام ظله در صفات آن بزرگوار فرمودند: «او كوچکترين امور را غنيمت مى شمرد» اگر ممکن است نمونه هايى از اين مطلب را براى ما ذکر کنيد.
ج: به ياد ندارم که ايشان بسيار خوابيده باشد يا خواب سيرى كرده باشد. ايشان دير وقت به خانه باز مى گشت و زود از خواب بر مى خاست. کم استراحت مى کرد و در هنگام استراحت کتابى مطالعه مى نمود يا با ارحام خود و نزديکان و دوستان تماس تلفنى مى گرفت و براى اهل خانه داستان زندگى بزرگانى را تعريف مى کرد که وقت خود را غنيمت مى شمردند «الفرصة تمر مر السحاب؛ فرصتها همانند ابر زود گذرند»، «مافات مضى وما سيأتيك فأين قم فانتهز الفرصة مابين العدمين؛ گذشته و آينده دو زمان معدومند، پس از زمان حال که در دست توست به خوبى استفاده کن» و هميشه اين حديث را تکرار مى کرد: «اغتنم خمسا قبل خمس: شبابك قبل هرمك، وصحتك قبل سقمك، وحياتك قبل موتك، وفراغك قبل شغلك....؛ پنج چيز را قبل از پنج چيز غنيمت بشمار: جوانى را قبل از پيرى، و سلامتى را قبل از بيمارى، و زندگى را قبل از مرگ، و اوقات فراغت را قبل از مشغله کارى» و ياد ندارم که وقتش را هرچند براى يک دقيقه هم تلف کرده باشد.