هیئت ائمه بقیع ع

به گزارش شیعه نیوز ، مدتی است که استان سیستان و بلوچستان دچار حوادثی شده است که نشات گرفته از جریانهای گوناگون است، در این نوشته سعی ما بر این است که بدون تعصب و بر اساس واقعیتهای موجود در منطقه، برای روشن شدن افکار عمومی، و خصوصا مردم منطقه، اعم از شیعه و سنی، مطالبی را بیان کنیم، امید است خدمتی باشد در راستای وحدت و برادری که آرزوی دیرینه همگانی بوده و است .

با توجه به این که در نوشته مجال بررسی تمام جوانب حوادثی که در منطقه افتاده و علت بوجود آمدن آنها نیست ، اما آخرین حادثه ای که اتفاق افتاد جریانی است که در تاریخ 6/6/1387 در روستای عظیم آباد ( لوتک) شهرستان زابل می باشد. که در نماز جمعه ها ، سایتهای اینترنتی برادران اهل سنت، و بعضا رسانه های بیگانه، از آن به عنوان تخریب مسجد وبزرگترین و باسابقه ترین حوزه علمیه در سیستان وهتک حرمت به قرآن مجید و تضییع حقوق اهل سنت ، نام برده شده است .

با بررسی و دیدن مکان مورد نظر وسؤال از مردم منطقه و ساکنین آن جا به این نتیجه می رسیم که اصلا در آن مکان حوزه و مسجدی وجود نداشته و بلکه مدرسه و مسجد در فاصله حدود 300متر پایین تر در روستای اسلام آباد به نام مدرسه محمدیه وجود دارد که یک آجر آن هم جابجا نشده است .

اما چرا این توهم بوجود آمده و چه دستهایی در کار است که به این جریانات دامن می زنند ، باید گفت: که این مسائل برگرفته شده از جریان چندین ساله اختلاف مدرسه اسلام آباد و مدرسه دارالعلوم (مسجد مکی) زاهدان می باشد که بعد از فوت مولوی محمد گل موسس حوزه اسلام آباد لوتک ، مدرسینی که با تفکرات وهابیت قصد تسلط کامل بر مدرسه فوق الذکر را داشتند ، در سال گذشته بر اثر مقاومت مولوی عبدالله فرزند مرحوم محمد گل و دیگر مولوی های بومی و مردم منطقه علی رقم فشارهای زیاد اهالی مسجد مکی این حوزه زیر بار دارودسته مولوی عبدالحمید نرفت و استقلال خویش را حفظ کرد .

مسئولین دار العلوم مسجد مکی برای جبران این آبروریزی بر آن شدند تا افراد خارجی و مهاجر بدون مجوز را از دیگر شهرهای استان را به روستای هم جوار که اکثر ساکنانش افاغنه غیر مجاز بودند انتقال دهند.

تا اولا: یک وجهه ملی به خود بدهند .

ثانیا : از ناحیه این ها امتیازاتی از دولت بگیرند.

ثالثا : تفکر ضد شیعی و اسلامی وهابیت را در دارالولایه سیستان رواج بدهند .و مجری برنامه های استکبار در منطقه باشند .

رابعا : با آمدن مولوی های وارداتی وهابی بهتر و راحت تر بتوانند با مولویهای بومی موافق با نظام بر خورد کنند و آن ها را از صحنه خارج کرده و در نتیجه حکم به کفر دیگر مسلمانان خصوصا شیعیان بدهند .

نتیجه این کشمکشها و زیاده خواهیهای اهالی مسجد مکی این شد که مسئولین منطقه به آنها هشدار دادند که اگر شما دنبال تحصیل علم هستید همان مدرسه محمدیه را تقویت و از مولوی های بومی حمایت کنید و آنها به حرف هیچ کس گوش نداند و دنبال ماجرا جویی بودند.

از این رو، مسئولین برای جلو گیری از تنش و بر هم خوردن وحدت مردم منطقه، تعدادی از خانه های خشت و گلی متعلق به افاغنه غیر مجاز که بر علیه نظام و مردم منطقه توطئه می کردند بعد از خارج ساختن اثاثیه آنان ، اقدام به تخریب نمودنند.

اکنون آقایان مسجد مکی و حامیان آنها خانه های خشتی و گلی متعلق به افاغنه را تعبیر به مسجد و مدرسه کرده و آن را تبدیل به بزرگترین حادثه وبا عکس انداختن از چند تا قرآن که بر اثر کهنگی جلد آنها پاره شده ، گل مالی کرده وازآن ها توهین به مسجد ومدرسه و هتک حرمت قرآن یاد نموده و فریاد وا اسلاما سرداده اند .

که الحمد لله مردم منطقه اعم از شیعه و سنی علی رقم آن همه تحریکات مولوی های وهابی و سخنرانی ها و پخش عکس و فیلم ساختگی، به ریختن به خیابانها و تحصن چون از ماجرا خبر داشتند ساکت و آرام نشستند و هیچ توجهی به حرف مولویها نکردند.

حال در رابطه با این جریان جناب مولوی عبدالحمید و پیروانش حرفهای زده اند که بسیار جای تامل و سئوال برانگیز است .

مولوی عبدالحمید همیشه می گویند: ما از اول با انقلاب بوده ایم و زمانی که مولوی عبدالعزیز بوده مردم با هم متحد وهیچ تنشی در منطقه نبوده اما حالا بین شیعه و سنی تنش پیش آمده؟

اولا: باید به آمار شهدای اهل سنت را ملاحظه نمود که در رابطه با انقلاب وجنگ تحمیلی، چند شهید خصوصا از قشر مولوی ها داشته اند.

ثانیا : جناب مولوی اگر آن زمان مردم مشکلی نداشتند ما مولوی وارداتی خارجی با تفکرات وهابی در کل استان نداشتیم .همه مولوی ها بومی و دارای عرق ملی و مذهبی بودند و دفاع از کشور را مثل دفاع از ناموس واجب می دانستند.

ثالثا :حالا هم ما با اهل سنت بومی منطقه ومولوی های بومی هیچ مشکلی نداریم و همان برادری و اخوت برقرار است، عمده مشکل ما با اهل سنت مهاجرو مولوی های وارداتی با افکار وهابی از کشورهای گوناگون است.

اما سئوالات مطرح شده در ذهن مردم منطقه

1-جناب مولوی عبدالحمید در خطبه نماز جمعه تاریخ 8/6/1387 چنین بیان داشته که (کدام قانون، کدام عقل می‌گوید زمانی که ساخت و ساز برای دام ها و حیوانات در روستا آزاد است، نمی‌توان برای تعلیم و تربیت دینی ساخت و ساز کرد)

از جناب مولوی می پرسیم: مگر این جا جنگل است که بدون رعایت قانون هرکسی بخواهد درهرکجا خانه ای و یا مدرسه ای بسازد؟ و اصلا در کجای دنیا امکان ساخت و ساز بدون رعایت قانون وجود دارد؟

مگر امام قدس سره که از نظر شما ولی الامر محسوب می شود، نفرمودند: خلاف قانون خلاف شرع است.

اگر طبق نظر شما اگر حکومت همه را در ساخت و ساز آزاد بگذارد و ومرزهای کشور باز کند می شود کشور را اداره کند؟

2- شما که خراب کردن چند تا چهار دیواری متعلق به خارجیان را هتک حرمت به قرآن دانسته و فریاد وا اسلاما، وا قرآنا، سرداده و شیعیان را متهم به شرک کرده اید. و حال آنکه در این حادثه از بینی کسی خون نیامده . چرا در جریان سال گذشته در روستای افتخار آباد خاش توسط هم کیشان شما در شب 21 رمضان ، طلبه ای را شهید کردند و قرآن را با تیر پاره پاره کردند هیچ فریادی از شما بلند نشد. و بر عکس عده ای مستانه فریاد خوشحالی سر می دادید.؟

3- چرا در حادثه تاسوکی و بلوار ثارالله و....که دهها نفر از پیروان اهل بیت به جرم شیعه بودن شهید شدند و در حادثه پاسگاه شهر سراوان که 16 نفر با خیانت سرباز سنی اسیر شدند که فرماندهی همه این جریانات توسط شخصی از تحصیل کرده های دار العلوم مسجد مکی است بوده است این قدر برآشفته نشدید؟

اما در حادثه عظیم آباد تا دلتان خواست به همه مسئولان از نهاد رهبری گرفته تا دولت و...حمله کرده و همه را با پرویز مشرف یکسان کردید؟

4-شما که ادعای طرف داری از نظام را دارید و در هر کوی و برزن به رخ نظام می کشید .چرا در ماجرای حوزه ایرانشهر (چاه جمال ) که پایگاه اشرار شده بود بعد از کشف محل و مشخص شدن همدستی مدیران حوزه که خود بدان اعتراف کردند .و در نهایت به اعدام دو مولوی خیانت کار منجر شد، شما به شدت اظهار ناراحتی کردید ومدتها در صدر اخبار سایت دار العلوم (سنی آنلاین ) از آن به عنوان (اعدام دو روحانی اهل سنت) قرار داده و در بعضی سایتها از آنها به عنوان شهید نام برده و برای آنها مجلس ختم گرفتید.؟

6-چرا از اینکه دولت بر مدارس شما طبق قانون مصوب شورای انقلاب فرهنگی می خواهد نظارت داشته باشد اینقدر شاخ وشانه می کشید و از آن به عنوان عبور از خط قرمز اهل سنت نام می برید و می گویید: به هیچ کس اجازه عبور از این خط را نمی دهیم.؟ مگر در حوزهای علمیه شما چه می میگذرد و چه تدریس می شود که نمی خواهید کسی از آن خبر دار شود..؟

7- چرا در مراسم ختم صحیح بخاری از کسانی دعوت می کنید که فتوی به شرک شیعه می دهند و بعد هم دم از وحدت میزنید که ما وحدت را نقض نکرده ایم بلکه شیعیان وحدت را بر هم می زنند؟

8-چرا از تعداد آماری که خودتان در باره طلبه های سیستان می دهید 500 تا پسر و300تا دختر تعداد طلبه های بومی به یک دهم هم نمی رسد و طبق بعضی آمار فقط 25 نفر بومی و بقیه غیر بومی هستند.؟ آیا همه طلبه های خارجی مجوز داررند ..؟

والسلام علیکم و رحمه و بر کاته

علی علیه‌السلام فرمود: دو گروه به خاطر من هلاک شدند؛ دوستی که اندازه نگاه نداشت و دشمنی که بغض ـ مرا ـ در دل کاشت.

استخراج حدیث و کلمات قصار در بین روایات منقول از ائمه معصومین علیهم السلام در قالبهای مختلفی صورت می‌گیرد که یکی از آنها سنت چهل حدیث است، چهل حدیث زیر که از منابع صحیح روایی است به همه علاقه‌مندان امیر مؤمنان تقدیم می‌شود:

1- خیر پنهانی و کتمان گرفتاری

مِنْ کُنُوزِ الْجَنَّةِ الْبِرُّ وَ إِخْفاءُ الْعَمَلِ وَ الصَّبْرُ عَلَی الرَّزایا وَ کِتْمانُ الْمَصائِبِ.

از گنجهای بهشت؛ نیکی کردن و پنهان نمودن کار[نیک] و صبر بر مصیبت‌ها و نهان کردن گرفتاری‌ها (یعنی عدم شکایت از آنها) است.

2- ویژگی‌های زاهد

أَلزّاهِدُ فِی الدُّنْیا مَنْ لَمْ یَغْلِبِ الْحَرامُ صَبْرَهُ، وَ لَمْ یَشْغَلِ الْحَلالُ شُکْرَهُ.

زاهد در دنیا کسی است که حرام بر صبرش غلبه نکند، و حلال از شکرش باز ندارد.

3- تعادل در جذب و طرد افراد

«أَحْبِبْ حَبیبَکَ هَوْنًا ما عَسی أَنْ یَعْصِیَکَ یَوْمًا ما. وَ أَبْغِضْ بَغیضَکَ هَوْنًا ما عَسی أَنْ یَکُونَ حَبیبَکَ یَوْمًا ما.»

با دوستت آرام بیا، بسا که روزی دشمنت شود، و با دشمنت آرام بیا، بسا که روزی دوستت شود.

4- بهای هر کس

قیمَةُ کُلِّ امْرِء ما یُحْسِنُ.

ارزش هر کسی آن چیزی است که نیکو انجام دهد.

5- فقیه کامل

«اَلا أُخْبِرُکُمْ بِالْفَقیهِ حَقَّ الْفَقیهِ؟ مَنْ لَمْ یُرَخِّصِ النّاسَ فی مَعاصِی اللّهِ وَ لَمْ یُقَنِّطْهُمْ مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ وَ لَمْ یُؤْمِنْهُمْ مِنْ مَکْرِ اللّهِ وَ لَمْ یَدَعِ القُرآنَ رَغْبَةً عَنْهُ إِلی ما سِواهُ، وَ لا خَیْرَ فی عِبادَة لَیْسَ فیها تَفَقُّهٌ. وَ لاخَیْرَ فی عِلْم لَیْسَ فیهِ تَفَکُّرٌ. وَ لا خَیْرَ فی قِراءَة لَیْسَ فیها تَدَبُّرٌ.»

آیا شما را از فقیه کامل، خبر ندهم؟ آن که به مردم اجازه نـافرمانی خـدا را ندهـد، و آنهـا را از رحمت خدا نومید نسازد، و از مکر خدایشان آسوده نکند، و از قرآن رو به چیز دیگر نکنـد، و خیـری در عبـادت بدون تفقّه نیست، و خیـری در علم بدون تفکّر نیست، و خیری در قرآن خواندن بدون تدبّر نیست.

6- خطرات آرزوی طولانی و هوای نفس

«إِنَّما أَخْشی عَلَیْکُمْ إِثْنَیْنِ: طُولَ الاَْمَلِ وَ اتِّباعَ الْهَوی، أَمّا طُولُ الاَْمَلِ فَیُنْسِی الاْخِرَةَ وَ أَمّا إِتِّباعُ الْهَوی فَإِنَّهُ یَصُدُّ عَنِ الْحَقِّ.»

همانا بر شما از دو چیز می‌ترسم: درازی آرزو و پیروی هوای نفس. امّا درازی آرزو سبب فراموشی آخرت شود، و امّا پیروی از هوای نفس، آدمی را از حقّ باز دارد.

7-مرز دوستی

«لاَ تَتَّخِذَنَّ عَدُوَّ صَدیقِکَ صَدیقًا فَتَعْدی صَدیقَکَ.»

با دشمنِ دوستت دوست مشو که [با این کار] با دوستت دشمنی می‌کنی.

8-اقسام صبر

«أَلصَّبْرُ ثَلاثَةٌ: أَلصَّبْرُ عَلَی الْمُصیبَةِ، وَ الصَّبْرُ عَلَی‌الطّاعَةِ، وَ الصَّبْرُ عَلَی الْمَعْصِیَةِ.»

صبر بر سه گونه است: صبر بر مصیبت، و صبر بر اطاعت، و صبر بر [ترک] معصیت.

9- تنگدستی مقدَّر

مَنْ ضُیِّقَ عَلَیْهِ فی ذاتِ یَدِهِ، فَلَمْ یَظُنَّ أَنَّ ذلِکَ حُسْنُ نَظَر مِنَ اللّهِ لَهُ فَقَدْ ضَیَّعَ مَأْمُولاً.
وَ مَنْ وُسِّعَ عَلَیْهِ فی ذاتِ یَدِهِ فَلَمْ یَظُنَّ أَنَّ ذلِکَ اسْتِدْراجٌ مِنَ اللّهِ فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفًا.

هر که تنگدست شد و نپنداشت که این از لطف خدا به اوست، یک آرزو را ضایع کرده و هر که وسعت در مال یافت و نپنداشت که این یک غافلگیری از سوی خداست، در جای ترسناکی آسوده مانده است.

10- عزّت، نه ذلّت

اَلْمَنِیَّةُ وَ لاَ الدَّنِیَّةُ وَ التَّجَلُّدُ وَ لاَ التَّبَلُّدُ وَ الدَّهْرُ یَوْمانِ: فَیَوْمٌ لَکَ وَ یَوْمٌ عَلَیْکَ فَإِذا کانَ لَکَ فَلا تَبْطَرْ،وَ إِذا کانَ عَلَیْکَ فَلا تَحْزَنْ فَبِکِلَیْهِما سَتُخْتَبَرُ.

مردن نه خوار شدن! و بی باکی نه خود باختن! روزگار دو روز است، روزی به نفع تو، و روزی به ضرر تو! چون به سودت شد شادی مکن، و چون به زیانت گردید غم مخور، که به هر دوی آن آزمایش شوی.

11- طلب خیر

ما حارَ مَنِ اسْتَخارَ، وَ لا نَدِمَ مَنِ اسْتَشارَ.

هر که خیر جوید سرگردان نشود، و کسی که مشورت نماید پشیمان نگردد.

12- وطن دوستی

عُمِّرَتِ الْبِلادُ بِحُبِّ الأَوْطانِ.

شهرها به حبّ و دوستی وطن آباداند.

13- سه شعبه علوم لازم

أَلْعِلْمُ ثَلاثَةٌ: أَلْفِقْهُ لِلاَْدْیانِ، وَ الطِّبُّ لِلاَْبْدانِ،وَ النَّحْوُ لِلِّسانِ.

دانش سه قسم است: فقه برای دین، و پزشکی برای تن، و نحو برای زبان.

14- سخن عالمانه

تَکَلَّمُوا فِی الْعِلْمِ تَبَیَّنَ أَقْدارُکُمْ.

عالمانه سخن گویید تا قدر شما روشن گردد.

15- منع تلقین منفی

لا تُحَدِّثْ نَفْسَکَ بِفَقْر وَ لا طُولِ عُمْر.

فقر و تنگدستی و طول عمر را به خود تلقین نکن.

16- حرمت مؤمن
سِبابُ الْمُؤْمِنِ فِسْقٌ وَ قِتالُهُ کُفْرٌ وَ حُرْمَةُ مالِهِ کَحُرْمَةِ دَمِهِ.

دشنام دادن به مؤمن فسق است، و جنگیدن با او کفر، و احترام مالش چون احترام خونش است.

17- فقر جانکاه

أَلْفَقْرُ الْمَوْتُ الاَْکْبَرُ، وَ قِلَّةُ الْعِیالِ أَحَدُ الْیَسارَیْنِ وَ هُوَ نِصْفُ الْعَیْشِ.

فقر و نداری بزرگترین مرگ است! و عائله کم یکی از دو توانگری است، که آن نیمی از خوشی است.

18- دو پدیده خطرناک

أَهْلَکَ النّاسَ إِثْنانِ: خَوْفُ الْفَقْرِ وَ طَلَبُ الْفَخْرِ.

دو چیز مردم را هلاک کرده: ترس از نداری و فخرطلبی.

19- سه ظالم

أَلْعامِلُ بِالظُّلْمِ وَ المُعینُ عَلَیْهِ وَ الرّاضِیُ بِهِ شُرَکاءُ ثَلاثَةٌ.

شخص ستمکار و کمک کننده بر ظلم و آن که راضی به ظلم است، هر سه با هم شریکاند.

20- صبر جمیل

أَلصَّبْرُ صَبْرانِ: صَبْرٌ عِنْدَ الْمُصیبَةِ حَسَنٌ جَمیلٌ، وَ أَحْسَنُ مِنْ ذلِکَ الصَّبْرُ عِنْدَ ما حَرَّمَ اللّهُ عَلَیْکَ.

صبر بر دو قسم است: صبر بر مصیبت که نیکو و زیباست، و بهتر از آن صبر بر چیزی است که خداوند آن را حرام گردانیده است.

21- ادای امانت

أَدُّوا الاَْمانَةَ وَ لَوْ إِلی قاتِلِ وُلْدِ الاَْنْبیاءِ.

امانت را بپردازید گرچه به کشنده فرزندان پیغمبران باشد.

22- پرهیز از شهرت طلبی

قالَ(علیه السلام) لِکُمَیْلِ بْنِ زِیاد:رُوَیْدَکَ لاتَشْهَرْ، وَ أَخْفِ شَخْصَکَ لا تُذْکَرْ، تَعَلَّمْ تَعْلَمْ وَ اصْمُتْ تَسْلَمْ، لا عَلَیْکَ إِذا عَرَّفَکَ دینَهُ، لا تَعْرِفُ النّاسَ وَ لا یَعْرِفُونَکَ.

آرام باش، خود را شهره مساز، خود را نهان دار که شناخته نشوی، یاد گیر تا بدانی، خموش باش تا سالم بمانی.
بر تو هیچ باکی نیست، آن گاه که خدا دینش را به تو فهمانید، که نه تو مردم را بشناسی و نه مردم تو را بشناسند (یعنی، گمنام زندگی کنی).

23- عذاب شش گروه

إِنَّ اللّهَ یُعَذِّبُ سِتَّةً بِسِتَّة : أَلْعَرَبَ بِالْعَصَبیَّةِ وَ الدَّهاقینَ بِالْکِبْرِ وَ الاُْمَراءَ بِالْجَوْرِ وَ الْفُقَهاءَ بِالْحَسَدِ وَ التُّجّارَ بِالْخِیانَةِ وَ أَهْلَ الرُّسْتاقِ بِالْجَهْلِ.

خداوند شش کس را به شش خصلت عذاب کند:عرب را به تعصّب، و خان‌های ده را به تکبّر، و فرمانروایان را به جور، و فقیهان را به حسد، و تجّار را به خیانت، و روستایی را به جهالت.

24- ارکان ایمان

أَلاِْیمانُ عَلی أَرْبَعَةِ أَرْکان: أَلتَّوَکُّلِ عَلَی اللّهِ، وَ التَّفْویضِ إِلَی اللّهِ وَ التَّسْلیمِ لاَِمْرِللّهِ، وَ الرِّضا بِقَضاءِ اللّهِ.

ایمان چهارپایه دارد: توکّل بر خدا، واگذاردن کار به خدا، تسلیم به امر خدا و رضا به قضای الهی.

25- تربیت اخلاقی

«ذَلِّلُوا أَخْلاقَکُمْ بِالَْمحاسِنِ، وَ قَوِّدُوها إِلَی الْمَکارِمِ. وَ عَوِّدُوا أَنْفُسَکُمُ الْحِلْمَ.»

اخلاق خود را رامِ خوبی ها کنید و به بزرگواری هایشان بکشانید و خود را به بردباری عادت دهید.

26- آسانگیری بر مردم و دوری از کارهای پست

«لاتُداقُّوا النّاسَ وَزْنًا بِوَزْن، وَ عَظِّمُوا أَقْدارَکُمْ بِالتَّغافُلِ عَنِ الدَّنِیِّ مِنَ الاُْمُورِ.»

نسبت به مردم، زیاد خرده‌گیری نکنید، و قدر خود را با کناره‌گیری از کارهای پست بالا برید.

27- نگهبانان انسان

«کَفی بِالْمَرْءِ حِرْزًا، إِنَّهُ لَیْسَ أَحَدٌ مِنَ النّاسِ إِلاّ وَ مَعَهُ حَفَظَةٌ مِنَ اللّهِ یَحْفَظُونَهُ أَنْ لا یَتَرَدّی فی بِئْر وَ لا یَقَعَ عَلَیْهِ حائِطٌ وَ لا یُصیبَهُ سَبُعٌ، فَإِذا جاءَ أَجَلُهُ خَلُّوا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ أَجَلِهِ.»

آدمی را همین دژ بس که کسی از مردم نیست، مگر آن که با او از طرف خدا نگهبان‌هاست که او را نگه میدارند که به چاه نیفتد، و دیوار بر سرش نریزد، و درنده‌ای آسیبش نرساند، و چون مرگ او رسد او را در برابر اجلش رها سازند.

28- روزگار تباهی‌ها

«یَأْتی عَلَی النّاسِ زَمانٌ لا یُعْرَفُ فیهِ إلاَّ الْماحِلُ وَ لا یُظَرَّفُ فیهِ إِلاَّ الْفاجِرُ وَ لا یُؤْتَمَنُ فیهِ إِلاَّ الْخائِنُ وَ لا یُخَوَّنُ إِلاَّ المُؤتَمَنُ، یَتَّخِذُونَ اْلَفْئَ مَغْنًَما وَ الصَّدَقَةَ مَغْرَمًا وَصِلَةَ الرَّحِمِ مَنًّا، وَ الْعِبادَةَ استِطالَةً عَلَی النّاسِ وَ تَعَدِّیًا و ذلِکَ یَکُونُ عِنْدَ سُلطانِ النِّساءِ، وَ مُشاوَرَةِ الاِْماءِ، وَ إِمارَةِ الصِّبیانِ.»

زمانی بر مردم خواهد آمد که در آن ارج نیابد، مگر فرد بی‌عرضه و بی‌حاصل، و خوش طبع و زیرک دانسته نشود، مگر فاجر، و امین و مورد اعتماد قرار نگیرد، مگر خائن و به خیانت نسبت داده نشود، مگر فرد درستکار و امین! در چنین روزگاری، بیت المال را بهره شخصی خود گیرند، و صدقه را زیان به حساب آورند، و صله رحم را با منّت به جای آرند، و عبادت را وسیله بزرگی فروختن و تجاوز نمودن بر مردم قرار دهند و این وقتی است که زنان، حاکم و کنیزان، مشاور و کودکان، فرمانروا باشند!

29- زیرکی به هنگام فتنه

«کُنْ فِی الْفِتْنَةِ کَابْنِ اللَّبُونِ; لا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ، وَ لا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ.»

هنگام فتنه چون شتر دو ساله باش که نه پشتی دارد تا سوارش شوند و نه پستانی تا شیرش دوشند.

30- اقبال و ادبار دنیا

«إذا أَقْبَلَتِ الدُّنیا عَلی أَحَد أَعارَتْهُ مَحاسِنَ غَیْرِهِ، وَ إِذا أَدْبَرَتْ عَنْهُ سَلَبَتْهُ مَحاسِنَ نَفْسِهِ.»

چون دنیا به کسی روی آرد، نیکویی های دیگران را بدو به عاریت سپارد، و چون بدو پشت نماید، خوبی هایش را برباید.
31- ناتوان‌ترین مردم

«أَعْجَزُ النّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اکْتِسابِ الاِْخْوانِ، وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَیَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ.»

ناتوان‌ترین مردم کسی است که توانِ به دست آوردن دوستان را ندارد، و ناتوان‌تر از او کسی است که دوستی به دست آرد و او را از دست بدهد.

32- فریاد رسی و فرح بخشیِ گرفتار

«مِنْ کَفّاراتِ الذُّنُوبِ الْعِظامِ إِغاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفیسُ عَنِ الْمَکْرُوبِ.»

از کفّاره گناهان بزرگ، فریاد خواه را به فریاد رسیدن، و غمگین را آسایش بخشیدن است.

33- نشانه کمال عقل

«إِذا تَمَّ الْعَقْلُ نَقَصَ الْکَلامُ.»

چون خرد کمال گیرد، گفتار نقصان پذیرد.

34- رابطه با خدا

«مَنْ أَصْلَحَ ما بَیْنَهُ وَ بَیْنَ اللّهِ أَصْلَحَ اللّهُ ما بَیْنَهُ وَ بَیْنَ النّاسِ وَ مَنْ أَصْلَحَ أَمْرَ آخِرَتِهِ أَصْلَحَ اللّهُ لَهُ أَمْرَ دُنْیاهُ. وَ مَنْ کانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ واعِظٌ کانَ عَلَیْهِ مِنَ اللّهِ حافِظٌ.»

آن که میان خود و خدا را اصلاح کند، خدا میان او و مردم را اصلاح می‌کند و آن که کار آخرتِ خود را درست کند، خدا کار دنیای او را سامان دهد. و آن که او را از خود بر خویشتن واعظی است، خدا را بر او حافظی است.

35- افراط و تفریط

«هَلَکَ فِیَّ رَجُلانِ مُحِبٌّ غال وَ مُبْغِضٌ قال.»

دو تن به خاطر من هلاک شدند: دوستی که اندازه نگاه نداشت و دشمنی که بغض ـ مرا ـ در دل کاشت.

36- روایت و درایت

«إِعْقِلُوا الْخَبَرَ إِذا سَمِعْتُمُوهُ عَقْلَ رِعایَة لاعَقْلَ رِوایَة، فَإِنَّ رُواةَ الْعِلْمِ کَثیرٌ، وَ رُعاتُهُ قَلیلٌ.»

هر گاه حدیثی را شنیدید آن را با دقّت عقلی فهم و رعایت کنید، نه بشنوید و روایت کنید! که راویان علم بسیارند و رعایت کنندگانِ آن اندک در شمار.

37- پاداش تارک گناه

«مَا الُْمجاهِدُ الشَّهیدُ فی سَبیلِ اللّهِ بِأَعْظَمَ أَجْرًا مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَکادَ الْعَفیفُ أَنْ یَکُونَ مَلَکًا مِنَ الْمَلائِکَةِ.»

مُزد جهادگرِ کشته در راه خدا بیشتر نیست از مرد پارسا که ـ معصیت کردن ـ تواند ـ لیکن ـ پارسا ماند و چنان است که گویی پارسا فرشته‌ای است از فرشته‌ها.

38- پایان ناگوار گناه

«أُذْکُرُوا انقِطاعَ اللَّذّاتِ وَ بَقاءَ التَّبِعاتِ.»

به یاد آرید که لذّتها تمام شدنی است و پایان ناگوار آن بر جای ماندنی.

39- صفت دنیا

«فی صِفَةِ الدُّنْیا: تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ.»

در صفت دنیا فرموده است:می‌فریبد و زیان می‌رساند و می‌گذرد.

40- دینداران آخر الزّمان

«یَأْتی عَلَی النّاسِ زَمانٌ لا یَبْقی فیهِ مِنَ الْقُرْآنِ إِلاّ رَسْمُهُ وَ مِنَ الاِْسْلامِ إِلاَّ اسْمُهُ. مَساجِدُهُمْ یَوْمَئِذ عامِرَةٌ مِنَ الْبِناءِ خَرابٌ مِنَ الْهُدی. سُکّانُ‌ها وَ عُمّارُها شَرُّ أَهْلِ الاَْرْضِ، مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ إِلَیْهِمْ تَأْوِی الْخَطیئَةُ یَرُدُّونَ مَنْ شَذَّ عَنْها فیها.
وَ یَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ إِلَیْها.
یَقُولُ اللّهُ تَعالی «فَبی حَلَفْتُ لاََبْعَثَنَّ عَلی أُولئِکَ فِتْنَةً أَتْرُکَ الْحَلیمَ فیها حَیْرانَ» وَ قَدْ فَعَلَ. وَ نَحْنُ نَسْتَقیلُ اللّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ.»

مردم را روزگاری رسد که در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام آن، در آن روزگار ساختمان مسجدهای آنان نو و تازه ساز است و از رستگاری ویران. ساکنان و سازندگان آن مسجدها بدترین مردم زمین‌اند، فتنه از آنان خیزد و خطا به آنان درآویزد.

آن که از فتنه به کنار ماند بدان بازش گردانند، و آن که از آن پس افتد به سویش برانند.
خدای تعالی فرماید: «به خودم سوگند، بر آنان فتنه‌ای بگمارم که بردبار در آن سرگردان مانَد» و چنین کرده است، و ما از خدا می‌خواهیم از لغزش غفلت درگذرد.نظرات بینندگان

به گزارش شیعه نیوز ، دکتر سیما فردوسی عضو هیات علمی دانشکده روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی و کارشناس برنامه های تلویزیونی ضمن بیان این مطلب گفت: جدیدترین تحقیقات نشان داده زنانی که مایل به نشان دادن خود به مردان غریبه هستند، به توانایی های درونی خودشان اعتماد کافی ندارند و از همین رو به سمت استفاده از جاذبه های ظاهری روی می آورند.

مدیر سابق گروه روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی، در ادامه به تفکرات تربیتی متفاوت به عنوان آفتی برای پرورش دینی کودکان و نوجوانان اشاره کرد و گفت: جامعه ما دارای تفکرات متفاوت و سبک های مختلف تربیتی است.

فردوسی در ادامه اظهار داشت: بنابراین لازم است در مرحله اول پدران، مادران و معلمان مدارس نسبت به جایگاه و اهمیت حجاب توجیه شوند تا در مرحله دوم با آموزش مفاهیم عفاف و حجاب از سنین خردسالی ، بتوانیم شاهد شکل گیری یک جامعه دینی یکپارچه باشیم و نفاق ها و دوگانگی های شخصیتی موجود که بر اثر تربیت های چندگانه است، بر طرف شود.

وی درمورد تاثیر رسانه ها به خصوص رسانه های تصویری و نقش آن در ترویج فرهنگ عفاف و حجاب تاکید کرد: مخاطبان در سنین نوجوانی و جوانی به صورت ویژه ای از رسانه ها خصوصا رسانه های تصویری الگو می پذیرند.

بنابراین لازم است رسانه ها به شکلی جذاب مساله پوشش را برای مخاطبان مطرح کنند و ویژه برنامه هایی را با تکیه بر تحقیقات محکم ترتیب دهند که باعث جذب نوجوانان، و جوانان گردد.

ابوالفرج در مقاتل الطالبیین روایت کرده که پس از ضربت خوردن امیر مؤمنان، اطبای کوفه را به بالین آن حضرت آوردند و در میان آنها هیچ یک در معالجه زخم و جراحی استادتر از اثیر بن عمرو نبود و او متخصص در معالجه زخمها و جراحات بود و از جمله چهل نفر جوانی بود که در زمان ابوبکر در عین التمر به دست خالد بن ولید اسیر گشته و در کوفه ساکن شده بود.

طبیب مزبور همین که زخم سر آن حضرت رامشاهده کرد، دستور داد شُش گوسفندی را بیاورند و از میان آن رگی را بیرون آورد و آن رگ را در زخم مزبور نهاد و پس از اندکی بیرون آورد و آن را مشاهده کرد. سپس رو بدان حضرت کرده، گفت: «ای امیر مؤمنان، هر وصیتی داری، بکن که ضربت شمشیر این دشمن خدا به مغز سررسیده و معالجه سودی ندارد.» در این وقت بود که امیر المؤمنین کاغذ و قلم و دواتی طلبید و شروع به وصیت کرد.

وصیتنامه حضرت علی(ع) را در کتابهای حدیث به اجمال و تفصیل به طور مختلف نقل کرده‏اند که یکی را ابوالفرج نقل کرده است و در کافی مرحوم کلینی هم نظیر همین وصیت را که ابوالفرج روایت کرده، نقل می‏کند و در نهج البلاغه نیز (در ذیل نامه شماره 47) اجمالی از این وصیت ذکر شده و خلاصه‏ای از آن در کشف الغمه و روایات دیگر آمده که همه آنها را مجلسی(ره) در بحار الانوار نقل کرده است و ما همان روایت ابوالفرج را که نسبتاً جامعتر از دیگران است، نقل می‌کنیم.

بسم‏الله الرحمن الرحیم

این وصیتنامه‏ای است که امیرالمؤمنین، علی بن ابیطالب بدان وصیت می‏کند: گواهی می‏دهد که معبودی جز خدای نیست که یگانه است و شریک ندارد و نیز گواهی دهد که محمد(ص) بنده و رسول اوست، که خداوند او را به راهنمایی و دین حق فرستاد تا بر همه ادیان پیروزش کند، اگرچه مشرکان آن را ناخوش دارند. درود و برکات خدا بر او باد! «همانا نماز و پرستش و زندگی و مرگ من از آن خداوندی است که پروردگار جهان است و شریکی برای او نیست و بدان مأمور گشته‏ام و منم از نخستین مسلمانان».1

ای حسن! من تو را و تمام فرزندان و خاندانم و هر کسی‏که این وصیتنامه به او برسد، به تقوا و ترس از خداوندی که پروردگار شماست، سفارش می‏کنم و باید نمیرید جز اینکه مسلمان باشید و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید؛ زیرا به راستی من از رسول خدا(ص) شنیدم که می‏فرمود: اصلاح دادن میان مردمان از همه نماز و روزه بهتر است و آنچه دین را تباه ساخته و از بین می‏برد، افساد میان مردمان است، ولا قوه الا بالله العلی العظیم [نیرویی جز به وسیله خدای بزرگ نیست]. به خویشان و ارحام خویش توجه داشته باشید و به آنان پیوند کنید، صله رحم کنید تا خداوند در روز قیامت حساب را بر شما آسان گرداند.

الله الله فی الایتام، فلا تغبوا افواههم، ولا تضیعوا بحضرتکم: از خدا بترسید، از خدا بترسید، درباره یتیمان، پس برای دهنهاشان به سبب سنگدلی‏تان نوبت قرار ندهید (که گاهی سیر و گاهی گرسنه نگاهشان دارید).

الله الله فی جیرانکم، فانهم وصیه نبیکم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره همسایگانتان که رسول خدا(ص) درباره آنان سفارش کرده و پیوسته درباره آنان توصیه می‏فرمود، به اندازه‏ای که ما گمان کردیم برای همسایگان از همسایه خود ارث قرار می‏دهد و حرمت آنان به حدی است که سهمی در مالشان برای همسایه تعیین کرده!

الله الله فی القرآن، فلایسبقکم الی العمل به احد غیرکم: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره قرآن مبادا کسی به عمل‏کردن بدان بر شما سبقت جوید.

الله الله فی الصلاه فانه خیر العمل وانها عمود دینکم: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره نماز؛ زیرا که نماز ستون دین شماست.

الله الله فی بیت ربکم لاتخلوه ما بقیتم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره خانه پروردگارتان (خانه کعبه)، مبادا تا زنده هستید، آن خانه از شما خالی‏ بماند، که اگر رها شد، مهلت داده نمی‌شوید و به عذاب دچار می‏گردید و اگر از شما خالی ماند، کیفر خداوند فرصت زندگی به شما نمی‏دهد.

الله الله فی الزکاه فانها تطفی غضب ربکم: از خدا بترسید، از خدا بترسید در دادن زکات اموال خود که زکات خشم پروردگار را فرونشاند.

الله الله فی شهر رمضان فان صیامه جُنه من النار: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره روزه ماه رمضان؛ زیرا که آن برای شما چون سپری است از آتش دوزخ.

الله الله فی الفقراء والمساکین فشارکوهم فی معاشکم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره بینوایان و مسکینان و آنها را در زندگی خود شریک سازید و از خوراک و لباس خود به آنها نیز بدهید.

الله الله فی الجهاد باموالکم وانفسکم والسنتکم: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره پیکار کردن در راه خدا به مالها و جانها و زبانهای خویش.

الله الله فی ذریه نبیکم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره امت پیغمبرتان، مبادا در میان شما ظلم و ستمی واقع شود.

الله الله فی اصحاب نبیکم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره اصحاب پیغمبرتان؛ زیرا که رسول خدا(ص) درباره آنان سفارش فرموده.

الله الله فی النساء وفیما ملکت ایمانکم...: از خدا بترسید، از خدا بترسید درباره زیردستانتان، غلامان و کنیزان؛ زیرا که آخرین سفارش و وصیت رسول خدا(ص) این بود که فرمود: «من شما را درباره دو دسته ناتوان که زیردست شما هستند، سفارش می‏کنم».2

آنگاه فرمود:

الصلاه الصلاه، لا تخافوا فی الله لومه لائم...: نماز! نماز! درباره خداوند از سرزنش مردمان نهراسید؛ چه، هر کس به شما ستم کند یا اندیشه بد داشته باشد، خداوند شر او را کفایت فرماید. با مردم به نیکی سخن بگویید، همان‏طور که خدا فرمود. امر به معروف و نهی از منکر را ترک مکنید که رشته کار از دست شما بیرون شود، آنگاه هر چه دعا کنید و از خداوند دفع شر خواهید، پذیرفته نگردد و به اجابت نرسد.

بر شما باد هنگام معاشرت، به فروتنی و بخشش و نیکویی درباره یکدیگر. و زنهار از جدایی و تفرقه و پراکندگی و روی‏گردانیدن از هم. و در نیکوکاری، یار و مددکار یکدیگر باشید و بر گناه و ستمکاری کمک مباشید که شکنجه و عذاب خدا بسیار سخت است.

خداوند نگهدار شما خاندان باشد و حقوق پیغمبرش را در حق شما حفظ فرماید، اکنون با شما وداع می‏کنم و شما را به خدا می‏سپارم و سلام و رحمتش را بر شما می‏خوانم.

***

در کافی آمده است که پس از پایان وصیت پیوسته می‏گفت: «لااله‏الاالله» تا وقتی که روح مقدس آن حضرت به ملکوت اعلی پیوست. در نهج البلاغه است که در پایان وصیت، امام(ع) فرزندان خود را مخاطب ساخته بدانها فرمود:

ای فرزندان عبدالمطلب، نیابم (و نبینم) شما را که در خون مسلمانان فرو روید (و دست به کشتار مردم زنید) به بهانه اینکه بگویید: «امیرالمؤمنین کشته شده» (و هر کاری بخواهید، به این بهانه انجام دهید) و بدانید که در برابر من، جز کشنده من کسی نباید کشته شود. بنگرید چون من از ضربت او از دنیا رفتم، یک ضربت به او بزنید و او را مثله مکنید که من از رسول خدا(ص) شنیدم که می‏فرمود: «از مثله کردن بپرهیزید. اگر چه به سگ گزنده و هار باشد!»

پی‌نویس:

1. این قسمت از آیه‏های 163 ج 162، سوره انعام اقتباس شده است.

2. ابن ابی الحدید در شرح نهج‏البلاغه گوید: مقصود از دو دسته ناتوان حیوان ناطق (یعنی انسان) و حیوان صامت، (یعنی بهایم) می‏باشد.