هیئت ائمه بقیع ع

منبع: شیعه نیوز

توهین امام جمعه اهل سنت به امام خمینی ره

جدیدا سی دی از یکی از ائمه جمعه اهل سنت در اهانت به ساحت آیت الله العظمی خمینی ره و مقام علمی ایشان پخش، و متاسفانه به صورت گسترده روی موبایلها بلوتوث شده است

ماموستا خیرشاهی در خطبه های نماز جمعه چنین گفته است:

هزاران امام خمینی رحمت الله علیه به والله قسم و به عقیده اهل سنت شاگرد مکتب عمر و ابا بکر هم حساب نمی شوند.

  (در اینجا تکبیر حضار از اهل سنت بلند میشود و سخنان او را تایید میکنند)

این مولوی اهل سنت در ادامه گفت:

دنیای ایران ، جامعه ایران ، اعم از شیعه وسنی ، مرهون احسانات عمرند. باید پای عمر را ببوسند.

 به والله قسم باید سم اسب حضرت عمر را (جامعه ایرانی) ببوسند.

 اگر امروز پشت منابرلا اله الا الله و الله اکبر میگویند.

او در سالروز اهانت روزنامه زمان شاه به امام خمینی ره چنین گفت:

........به امام خمینی اهانت کرده اند که شخصیت بزرگی است(متوجه باشید اگر این حرفها را هم نزند که اجازه پیدا نمی کند در تریبون نماز جمعه حرف بزند این از سیا بازی سنی های منافق است)قلوب همه را جریحه دار ،

 ولی امام خمینی کجا و حضرت عمر کجا!!!!!!، بقیه بزرگواران کجا

 ( که شاید منظور او علماء مثل مکارم شیرازی ، نوری همدانی ، صانعی ، جوادی آملی ،....میباشد.)

 و حضرت عمر کجا؟!!!!!!!!!!!!

( یعنی این بزرگواران به کفش پای عمر نمیرسند و باید شاگردی مکتب عمر را بکنند آنهم عمری که حکم مسئله کلاله و تیمم و ارث و...رانمی دانست .

 این مولوی احمق سنی،  امام خمینی را شاگرد مکتب کسی میداند که خودش گفت: کل الناس افقه من عمر حتی المخدرات وراء الحجاب. یعنی همه مردم حتی زنان پشت پرده از عمر آگاه ترند،

 این از خدا بی خبرها به اسم دفاع از مذهب اهل سنت و تظاهر به ناراحتی نسبت به لعن خلفاء ، غیر مستقیم سنی های منطقه را بر علیه شیعیان میشورانند.

چنانچه در ادامه سخنرانی میگوید :

 انها ( شیعیان ) دل {بیست میلیون سنی} را به درد آورده اند.!!!!

آیا این اسمش تحریک مردم سنی نیست . کجا سنی ها بیست میلیونند، و چرا این مولوی از خدا بی خبر به سنی ها در این اوضاع خطرناک منطقه چنین قدرت کاذبی به میدهد ؟ واقعا جای سوال دارد!!!

.

من نمی دانم چه کسی به این بی سوادان مزدور غرب وشرق و وهابیت اجازه میدهند که چنین بی شرمانه و از روی علم وتعمد،و از تریبون مقدس نماز جمعه

{ که بنیان آن را در این زمان مرهون تلاشهاس امام عزیز هستیم ،} به مرجع و رهبر شیعیان توهین کند و پول بیت المال را مصرف کند.

این هم نتیجه رو دادن به اهل سنت است.

 که دو روز دیگه میگند ما باید برای عمر و ابابکر سجده کنیم و آقایان مکارم شیرازی و نوری همدانی و جوادی آملی و صانعی و مقام رهبری همه و همه پای درس مکاسب ابابکر و عمر بن الخطاب به جایی رسیده اند . الیعاذ بالله. 

در روايت صحيح وارد شده است كه وجود مبارك اميرمؤمنان على بن ابى طالب عليهماالسلام به

 حضرت زينب سلام الله عليها فرمودند: «دخترم... گويا مى بينم كه در آن روز تو وزنان

خاندانت در اين شهر [كوفه] ذليل وهراسناكيد ومى ترسيد كه مبادا مردم شما را بربايند. صبر

 كنيد وبردبارى پيشه نماييد؛ زيرا به حق خدايى كه دانه را شكافت وآدمى را جان بخشيد در آن

 روز خداى متعال جز شما ودوستان وشيعيانتان در روى زمين دوستى ندارد. هنگامى كه رسول

 خدا اين خبر را به ما داد فرمود: ابليس در آن روز از خوشحالى پرواز مى كند وتمام زمين را

 در مى نوردد وبه شياطين خود مى گويد: اى جماعت شياطين، ما به هدفى كه در مورد فرزندان

 آدم داشتيم رسيديم وهلاكت آنان را به نهايت رسانديم وآنان را اهل آتش ساختيم، جز عده اى كه

 به اين گروه (يعنى خاندان پيامبر) متوسل مى شوند. تمام تلاشتان اين باشد كه در دل مردم شك

 وشبهه ايجاد كنيد ومردم را بر دشمنى با آنان ودوستانشان برانگيزيد وتحريك نماييد تا خوب

گمراه شوند ودر كفرشان استوار گردند وديگر هيچ كدامشان روى رستگارى را نبينند».(1)

بيانيه دفتر آيت الله العظمى سید صادق شيرازى

در خصوص شهادت مظلومانه زائران (پياده) امام حسين عليه السلام در بغداد

بسم الله الرحمن الرحيم

  روز يكشنبه 5اسفندماه1386 ده ها تن از زوار (پياده) كه قصد شركت در مراسم اربعين سالار شهيدان حسين بن على را داشتند در پى اقدام جنايت كارانه وهابيان وتكفيريان در بغداد به شهادت رسيدند.

دفتر مرجع عالى قدر آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى طى بيانيه اى كه روز دوشنبه صادر نمود اين اقدام ضد انسانى خوارج روزگار را محكوم نمود و آن را از كوشش هاى بى ثمرى دانست كه عليه اسلام و انسانيت صورت مى پذيرد و هرگز نمى تواند پيروان مكتب اهل بيت عليهم السلام را از پايبندى به آموزه هاى اسلام از جمله زيارت سيدالشهدا عليه السلام در حالت ترس وخطر باز دارد. اين بيانيه هم چنين مسئولان ذى ربط را به پايان دادن حالت بى اعتنايى نسبت به زوار و دستجات عزادارى فراخوانده است. در زير متن اين بيانيه آمده است:

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمدلله رب العالمين، والصلاة والسلام على محمد وآله الطاهرين، ولعنة الله على أعدائهم أجمعين إلى قيام يوم الدين.

آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى دام ظله اعمال تروريستى و خشونت بارى را كه عليه زائران اربعين سيدالشهدا عليه السلام صورت گرفت و بر اثر آن ده ها تن از آنان به شهادت رسيدند محكوم كردند.

معظم له هم چنين طى بياناتى فرمودند:

1. اين تلاش هاى مأيوسانه وضد اسلام و ضد انسانيت، نمى تواند پيروان اهل بيت عليهم السلام را از پايبندى به تعاليم اسلام از جمله زيارت امام حسين عليه السلام حتى در حالت ترس و خطر باز دارد و در ساليان گذشته و در طول تاريخ اين معنا به وضوح ثابت شده است. خداى متعال مى فرمايد: «وَيَأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ؛(1) خدا جز اين نمى خواهد كه نور خويش را كمال بخشد، هر چند كافران را خوش نيايد».

2. مشكل بسيارى از تروريست ها، به ويژه كسانى كه دست به عمليات انتحارى مى زنند، مشكلى فكرى يا دست كم مرتبط با فكر است. از اين رو هر راه حلى كه جنبه فكرى مشكل تروريسم را فرو نهد راه حل ناقصى خواهد بود. بنابراين لازم است كه با نشر فرهنگ صحيح اسلامى و خشكاندن ريشه هاى تروريسم و افراط گرايى كه در برخى از مدارس، دانشگاه ها، فتاوا، و رسانه ها تجلى يافته ونسل هايى از افراطيون را براى خدمت به اهداف خارجى و داخلى پرورش مى دهند به حل اين مشكل فكرى پرداخته شود.

3. مسؤلان ذى ربط بايد به حالت بى اعتنايى نسبت به زوار و دسته جات حسينى ـ به ويژه دستجات پياده روى ـ و نيز مجروحان و خانواده هاى شهدا پايان دهند و براى حمايت كافى از شعائر حسينى وزائران و سرپرستى مجروحان وخانواده هاى سوگوار بودجه اى مناسب و به دور از فساد ادارى و مالى تخصيص دهند.

معظم له در پايان از درگاه خداى سبحان مسئلت كردند كه زائران شهيد را مشمول رحمت واسعه خود فرمايد و به بازماندگانشان اجر و پاداش فراوان، و مجروحان و صدمه ديدگان را شفا عنايت فرمايد و خود از ظالمان انتقام بستاند.

وانالله وانا اليه راجعون

17/صفر/1429ق

دفتر مرجع عالى قدر حضرت آيت الله العظمى

سيد صادق حسينى شيرازى دام ظله

شهر مقدس قم

--------------------------------------------------------------------------------

1. توبه، آيه23.

نگاهی به عدد 40 از روزن خاندان نوراربعین در فرهنگ اهل بیت علیهم السلام

عبدالکریم پاک‏نیا

مقدمه:

واژه «اربعین‌» در متون دینی و مجموعه‌های حدیثی از ارزش والایی برخوردار است. آثار حفظ چهل حدیث، اخلاص عمل در چهل روز و دعای عهد در چهل صبح، کمال عقل در چهل سالگی، دعا برای چهل مؤمن، شهادت چهل مؤمن برای میت، برگزاری عبادت در چهل شب چهارشنبه برای دیدار حضرت ولی عصر علیه السلام، و بعثت غالب انبیأ در چهل سالگی، از جمله مواردی است که ارزش و جایگاه این اصطلاح اسلامی و عرفانی را مشخص می‌سازد.

«اربعین‌» از اصطلاحات رایجی است که در متون اسلامی کاربرد زیادی دارد، مثلا در برخی از روایات به عنوان نماد کمال، حدی برای تصفیه باطن و... قلمداد شده است.

در این نوشتار به مناسبت روز اربعین شهادت امام حسین علیه السلام برخی از موارد کاربرد این واژه ارزشمند که در فرهنگ اسلامی به مناسبتهای گوناگون از آن یاد شده و گاهی پیامهای اخلاقی و دستورهای الهی با آن همراه شده است، تقدیم خواهد شد.

1. شهادت چهل مؤمن

امام صادق علیه السلام فرمود:

«اذا مات المؤمن فحضر جنازته اربعون رجلا من المؤمنین وقالوا: اللهم انا لانعلم منه الا خیرا وانت اعلم به منا، قال الله تبارک وتعالی: قد اجزت شهاداتکم وغفرت له ما علمت مما لا تعلمون (1)

هرگاه یکی از اهل ایمان بمیرد و بر جنازه او چهل نفر از مؤمنین حضور یابند و گواهی دهند که پروردگارا! ما به جز خوبی و نیکی از این شخص ندیده‌ایم و تو از ما داناتر هستی، خداوند متعال می‌فرماید: من نیز شهادت شما را پذیرفتم و آنچه [از بدیها و گناهان] از او می‌دانستم که شما بی‌اطلاع بودید، همه را بخشیدم.»

همچنین امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

«در بنی اسرائیل عابدی بود که پیوسته به عبادت و راز و نیاز اشتغال داشت. خداوند متعال به حضرت داوود علیه السلام وحی فرستاد: ای داوود! این مرد عابد، فردی ریاکار و غیرمخلص است. هنگامی که او مرد، حضرت داوود علیه السلام به تشییع جنازه‌اش حاضر نشد. اما چهل نفر از بنی اسرائیل حضور یافتند و در درگاه الهی به نیکی و خوبیهای ظاهری وی شهادت دادند و از خداوند طلب عفو و آمرزش برای وی نمودند.

در هنگام غسل نیز چهل نفر دیگر چنین کردند و در هنگام دفن چهل نفر دیگر آمده، بعد از گواهی به نیکمردی عابد از خداوند متعال آمرزش او را خواستار شدند. در آن حال، خداوند به حضرت داوود علیه السلام الهام کرد که من او را به خاطر شهادت آن عده بخشیدم و اعمال بد و ریایی او را نادیده گرفتم. (2)

2. دعا برای چهل مؤمن

پیشوای ششم یکی از مهم‌ترین عوامل استجابت دعا را تقدیم دیگر مؤمنین در هنگام دعا می‌داند.

آن حضرت می‌فرماید:

«من قدم اربعین من المؤمنین ثم دعا استجیب له (3)

هر کس چهل نفر از مؤمنین را در دعا کردن بر خود مقدم بدارد، سپس حاجات خود را بطلبد، دعای او به اجابت‌خواهد رسید.»

آن حضرت تاکید می‌فرماید که اگر این‌گونه دعا کردن در نماز شب و بعد از آن باشد، تاثیر بیشتری خواهد داشت. (4) همچنین دعا کردن چهل مؤمن در قنوت نماز وتر در دل شبهای تار اجابت دعا را نزدیک‌تر و سریع‌تر می‌نماید. (5)

3. دعای چهل نفره

دعا کردن همیشه خوب و یکی از سلاحهای مؤمن و وسیله ارتباط با پروردگار عالمیان است. هنگامی که انسان خود را از هر جهت درمانده و عاجز می‌بیند با جان و دل زمزمه می‌کند که:

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدایا همدمی

در آن لحظات حساس، دعا همچون نور امیدی در دل انسان می‌تابد و دعاکننده علاوه بر آرامش درون، اعتماد به نفس، تلطیف روح، عشق و معرفت خویش را نیز به نمایش می‌گذارد.

امام صادق علیه السلام در یکی از رهنمودهای حکیمانه خویش ما را به دعای دسته جمعی فرا می‌خواند و می‌فرماید:

«اگر گروهی چهل نفره جمع شوند و خدای خویش را بخوانند، مطمئنا دعای آنان مستجاب خواهد شد و اگر چهل نفر نبودند گروه چهار نفره، ده بار خدا را بخوانند که همین اثر را دارد و اگر بیش از یک نفر نباشد و چهل بار خدا را صدا بزند، خدای عزیز و جبار خواسته او را برآورده خواهد کرد.» (6)

4. آمرزش چهل گناه

حضرت باقر علیه السلام یکی از حقوق واجب مسلمانان بر عهده همدیگر را، حضور در تشییع جنازه آنان می‌شمارد و با توجه به اهمیت آن، تاثیر معنوی این حضور را نیز بیان می‌کند:

«من حمل جنازة من اربع جوانبها غفرالله له اربعین کبیرة (7)

کسی که جنازه‌ای را از چهار طرف حمل کند، خداوند متعال چهل گناه کبیره او را خواهد بخشید.»

5. کمال در چهل سالگی

از مهم‌ترین نکاتی که در زندگی انسان وجود دارد و در مرحله تکامل معنوی و شخصیت وی مؤثر است، رسیدن به مراتبی از سن و سال است که انسان کامل‌تر و پخته‌تر می‌شود. خداوند متعال در این زمینه چهل سالگی را اوج کمال انسانی می‌داند و می‌فرماید:

«... حتی اذا بلغ اشده وبلغ اربعین سنة قال رب اوزعنی ان اشکر نعمتک التی انعمت علی وعلی والدی وان اعمل صالحا ترضیه واصلح لی فی ذریتی انی تبت الیک وانی من المسلمین‌» (8)

«تا زمانی که به کمال قدرت و رشد برسد و به چهل سالگی بالغ گردد، می‌گوید: پروردگارا! مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی، به جا آورم و کار شایسته‌ای انجام دهم که از آن خشنود باشی و فرزندان مرا صالح گردان! من به سوی تو باز می‌گردم و توبه می‌کنم و از مسلمانان می‌باشم.»

6. آثار چهل روز اخلاص

امام رضا علیه السلام از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله چنین نقل فرمود:

«ما اخلص عبد لله عزوجل اربعین صباحا الا جرت ینابیع الحکمة من قلبه علی لسانه (9)

هیچ بنده‌ای چهل روز اعمال خود را خالصانه به درگاه حضرت حق انجام نمی‌دهد، مگر اینکه خداوند متعال چشمه سارهای حکمت را از قلب او به زبانش جاری می‌سازد.»

حافظ با اشاره به این حدیث می‌گوید:

سحرگه رهروی در سرزمینی / همی گفت این معما با قرینی

که‌ای صوفی شراب آنگه شود صاف / که در شیشه بماند اربعینی

7. یاران حضرت مهدی علیه السلام

هنگامی که حضرت مهدی علیه السلام ظهور می‌کند هر یک از یاران و شیعیان آن حضرت معادل نیروی چهل مرد قدرت روحی و بدنی خواهد داشت.

امام سجاد علیه السلام فرمود:

«اذا قام قائمنا اذهب الله عزوجل عن شیعتنا العاهة وجعل قلوبهم کزبر الحدید وجعل قوة الرجل منهم قوة اربعین رجلا (10)

هرگاه قائم ما قیام کند، خداوند متعال از شیعیان ما آفت، بلا و سستی را دور خواهد کرد و دلهای آنان را همانند پاره‌های آهن قوی و محکم می‌نماید و نیروی هر یک از آنان را معادل نیروی چهل مرد قرار خواهد داد.»

پی نوشت:

1) من لایحضره الفقیه، ج‌1، ص‌166، ح‌472; مستدرک سفینة البحار، ج‌4، ص‌64.

2) مستدرک الوسائل، ج‌2، ص‌471.

3) الکافی، ج‌2، ص‌509، ح‌5.

4) بحارالانوار، ج‌90، ص‌389.

5) کشف الغطأ، ج‌1، ص‌246.

6) الکافی، ج‌2، ص‌487.

7) همان، ج‌3، ص‌174، ح‌1.

8) احقاف/15.

9) عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج‌1، ص‌74، ح‌321.

10) الخصال، ج‌2، ص‌541، ح‌14.

منبع خبر: تبیان

نگاهی گذرا به خطبه امام زین العابدین (ع) در شام و بازتاب آن‏

محمدامین پورامینی

حضرت با این سخنان مردم را آگاه ساخت که پدرش حسین (ع)، مظلوم و تشنه کشته شد؛ سر مبارکش را از پشت بریدند؛ پیکرش را در کربلا افکندند و عمامه و ردایش را غارت کردند، و با این سخن جنایت یزید و یزیدیان برملا شد.

************************

امام سجاد(ع) -در آن بخش‏هایی از خطبه شریفشان که به ما رسیده است- به‏ معرفی خود و خاندانش بسنده فرمود و بر آن تکیه کرد. شاید رازش این بود که می‏دانست جامعه شام درباره اهل‏بیت (ع) و منزلت والایشان چیزی نمی‏داند. زیرا آنها در کنار حکومت سرکشانی از بنی امیه تربیت یافته بودند که حقایق را از آنها پنهان کرده و آنان را با شیر دوستی فرزندان شجره ملعونه -بنی امیه- و دشمنی خاندان پیامبر(ص) پرورده بودند.

از این رو می‏بینیم که امام(ع) مشکل را -در این مرحله- از راه عاطفی درمان می‏کند؛ چرا که تأثیرش در این مقطع خاص از هر وسیله دیگری بیشتر است.

از محتوای خطبه چنین بر می‏آید که شنوندگان توده مردم بودند، نه خصوص اعیان و اشراف. فضای ‏این مجلس با فضای مجلس رسمی یزید که پر از اعیان و اشراف و بزرگان و شخصیتهای اهل کتاب و برخی نمایندگان دولتهای آن روزبود تفاوت داشت.

از این رو می‏بینیم که حضرت امام زین العابدین (ع) به ذکر مزایا و فضائل اهل‏بیت (ع) می‏پردازد و مردانی از آنها را یاد می‏کند که بی‏مانند و بی‏نظیرند؛

و می‏فرماید که: پیامبر برگزیده از ماست، صدّیق -یعنی علی بن ابی طالب(ع)- از ماست؛ طیّار -منظورش جعفر بن ابی طالب‏است- از ماست. شیر خدا و رسول او -مقصودش حمزه سید الشهدا است- از ماست. سرور زنان عالم -یعنی فاطمه زهرا(ع) - از ماست. دو سبط این امّت و دو سرور جوانان بهشت -یعنی حسن و حسین (ع)- از مایند.

حضرت ابتدا مقصودشان را از مصادیق این اوصاف، مثل صدیق و سرور جوانان بهشت، به روشنی بیان نمی‏کند؛ تا آنکه اوصاف گوناگونی را که کاشف از برخی زوایای زندگی و فضایل آنهاست باز گوید و بهتر در دلها نفوذ کند؛ همان طوری که در عمل نیز چنین شد.

پس از آن امام(ع) به ذکر اصل، ریشه، نسب و وطن خویش می‏پردازد، تا همگان بدانند که او شاخه‏ای از شجره نبوی، میوه علوی، جوهر فاطمی و مروارید حسینی و از قلب مکه و مدینه است. اما حکومت سرکش بنی امیّه واقعیت را برای مردم وارونه ساخته و با دروغ پراکنی، آنان را به عنوان خروج کنندگان بر خلیفه یزید، به مردم معرفی کرده است!

امام(ع) پس از تبیین ویژگی‏های جدّش رسول خدا(ص) از وحی و معراج و... به بیان ویژگی‏های جدّ مظلومش، امیر مؤمنان امام علی بن ابی طالب (ع) می‏پردازد و جامعه شامی برای نخستین بار اوصافی از او را می‏شنود.

امام سجاد (ع) پدر بزرگ خود را اینگونه می ستاید:

«او کسی بود که در حضور رسول خدا(ص) با دو شمشیر و دو نیزه ضربه زد، دو بار هجرت کرد، دو بار بیعت کرد، به دو قبله نماز گزارد؛ در بدر و حنین جنگید و چشم بر هم زدنی به خداوند کفر نورزید... وارث پیامبران، کوبنده ملحدان و سرور مسلمانان... تاج گریه‏کنندگان و شکیباترین شکیبایان،... مؤیّد به جبرائیل و منصور به میکائیل... قاتل ناکثان و قاسطان و مارقان.»

آن گاه به بیان گوشه‏ای از ویژگی‏های جدّه‏اش صدیقه کبری، فاطمه زهرا (ع) می‏پردازد و در اوج سخنش‏ سخن از پدر مظلوم خود دارد و می‏فرماید:

«من پسر کسی هستم که ظالمانه کشته شد...»

این سخن را در حالی می‏گوید که حاکم ستمگر -یزید- در مجلس نشسته است؛ و با اشاره به برخی فجایع کربلا می‏فرماید:

«من پسر کسی هستم که سرش را از پشت بریدند. من پسر کسی هستم که تشنه کام جان داد. من پسر افتاده در کربلایم. من پسر کسی هستم که عمامه و ردایش غارت شد.»

حضرت با این سخنان مردم را آگاه ساخت که پدرش حسین (ع)، مظلوم و تشنه کشته شد؛ سر مبارکش را از پشت بریدند؛ پیکرش را در کربلا افکندند و عمامه و ردایش را غارت کردند، و با این سخن جنایت یزید و یزیدیان برملا شد. و نتیجه آن شد که مجلس به خاطر قتل حسین (ع) منقلب و زیر و رو شد! همان گونه که جهان در عزای حسین (ع) دگرگون شد. چرا نشود و حال‏آنکه امام (ع) فرمود:

«من پسر کسی هستم که فرشتگان آسمان بر او گریستند. من پسر کسی هستم که جنّیان در زمین و پرندگان در هوا برایش نوحه سزایی کردند...»

این چیزی بود که در کربلا روی داد که به سبب شهادت امام حسین(ع) در هستی اتفاق افتاد. اما کاری که اینک در شام باید کرد و ناچار باید اذهان توده غافل و تباه را نسبت به آن روشن نمود این است که اگرچه پیکر پاک حسین(ع) در کربلاست، ولی سر شریف و خاندان آن حضرت اینک در شام و در حضور آنهاست؛ و امام(ع) با این سخنان، آنان را نسبت به این مطلب توجه داد:

«من پسر کسی هستم که سرش بر نیزه هدیه داده می‏شود. من پسر کسی هستم که حرمش را از عراق تا شام به اسارت‏ می‏برند...»

سرکشِ زاده ستمگر، یزید بن معاویه، چاره‏ای جز این ندید که به بهانه اذان به مؤذّن پناه ببرد. او از همان نخست می‏دانست که‏اگر امام(ع) منبر رود اوضاع بر ضدّ او عوض می‏شود و تصریح کرد که اگر او به منبر رود تا او و خاندان ابو سفیان را رسوا نکند، پایین نمی‏آید. چرا که او از خاندانی است که همه وجودشان را دانش فرا گرفته است؛ ولی فشار افکار عمومی او را مجبور ساخت.

به گمان من او نمی‏دانست که اوضاع تا این اندازه به زیانش تمام می‏شود و گرنه هرگز به این کار رضایت‏ نمی‏داد. او به دلیل ترس از مردم و فرار از چاله به این کار رضایت داد، اما در چاهی افتاد که کارهای زشت و نیّات پلیدش برای او کنده بود؛ و سخن حقّ که از قلبی پاک بر زبانی صادق جاری شد، او را رسوا ساخت.

آری، یزید جز به وسیله اذان نمی‏توانست سخن امام(ع) را قطع کند. همان طور که پدرش -معاویه- تنها با بلند کردن قرآن، توانست از شمشیر جدّش –علی(ع)- بگریزد!

اما امام زین العابدین (ع) با این نیرنگ نیز با بیان حقیقت ربوبی، واقعیت توحید و عصاره‏ رسالت به رویارویی با یزید پرداخت و خطاب به وی فرمود:

«ای یزید! آیا این محمّد(ص) جدّ من است یا جدّ تو! اگر بگویی که جدّ توست دروغ گفته‏ای و اگر بگویی که جدّ من است، پس چرا خاندانش را کشتی؟»

به این ترتیب امام(ع) پرسش بی‏پاسخی را برای یزید مطرح ساخت؛ و آن این بود که محمد پیامبر خدا(ص) که بر گمان خودت که به پیامبریش گواهی می‏دهی و بر امتش ریاست می‏کنی و -با ستم و دروغ- مدعی خلافتش هستی، آیا جدّ توست یاجدّ من؟ اگر ادعا کنی که جدّ توست این دروغی است روشن و همه می‏دانند که از تبار شجره ملعونه هستی و اگر بگویی که جدّ من است، پس چرا خاندان و فرزندش را کشتی و اهل بیتش را اسیر کردی؟

سخنرانی امام(ع) در میان جامعه شامی تأثیری به سزا نهاد...

منبع خبر: شیعه نیوز